A través desta mensaxe do usuario "FirmRCD" colgado nos foros dous Riazor-Blues: Facia moitos anos que non nos atopabamos nesta situación. Vos máis novos nunca viran ao Depor nos postos actuais e vos máis lanuxes case nin se acordan xa, ainda que esta fora unha situación normal se botaramo-a vista cara atrás uns cantos anos.
Unha vez chegado ou momento non quédanos outra que uni-as nosas forzas e tirar cara adiante para tentar leva-equípoo a unha zona un pouco máis tranquila. As circunstancias podían ser peores, pero vese que vos xogadores polo de agora están poñendo dá súa parte e non están a manchar a nosa camiseta, nin arrastrando ou noso escudo polos campos adiante.
É ou momento de deixarse de bobadas e apoiar a morte ao Depor. É hora de avisa-o colega, ao veciño ou ao compañeiro de traballo; a eses que só veñen de cando en vez ao estadio, e comentarlles que ou equipo tamén existe cando as cousas van mal e que precisa ou apoio dá cidade. Que non só hai que estar aí para celebracións, que isto é tan importante como unha semifinal de Copa ou de Champions e que imos ter moitos partidos deste calibre ata ou final dá tempada e precisámo-a axuda de todos. Esta mensaxe vai para vos menos fiedes.
Despois temos á xente que abacele cada 15 días a Riazor... Nunha situación así non podedes chegar ao estadio ás 17:05, saca-a vosa mantiña, ou voso coxin, ou paquete de pipas e ale, que corran vos 90 minutos. Adoitades presumir dá vosa condición de Deportivistas, pero vos falta sangue á hora de animar ás vosas cores. De feito se non fora por eses mozos do fondo de Maraton, Riazor seria unha tumba partido se e partido tamén. Estamos lonxe de moitas afeccións nas que tódalas bancadas apoian ao seu equipo. Nestes momentos delicados non podes sentar na túa butaca e listo. Na túa memoria seguro que atopas tardes de gloria con Riazor a rebentar, coa bancada envorcada co equipo e unha cidade fachendosa do... Vas limitarche a ver coma ou teu equipo afunde lentamente na táboa sen levanta-a voz? Sen recordarlle a esa camiseta branquiazul que ten ou teu apoio, e que sempre estiveches aí detrás, vendo pasar polos teus fuciños a historia do club? É momento de que che poñas de pé desde ou primeiro minuto e sexas coma un xogador máis defendendo as túas cores dende a bancada. Non agardes a que isto non teña solución. Hai que atacar dende xa mesmo e para iso precisámo-a axuda de cada un de vós, que espertedes dese eterno letargo non que estades. Agora ou Depor está nunha situación delicada, e precisa que tanto fora coma dentro do campo mostrede-o voso apoio incondicional e que non vos quededes aí sentados vendo como aquel soño e ilusión que empezou fai ao redor de 15 anos desapareza de súpeto sen que ti, coma coruñes e deportivista de prol, fagas nada para tentar solucionalo.
Chegou ou noso quenda. Que vos imos dicir a vós que non saibades ou que non fixeramos en todo este tempo. Logo de 20 anos seguindo ao Deportivo vivimos de todo. Ata vivimos vos nosos soños... Se, iso que se adoita dicir que é un soño e polo tanto case imposible de acadar, pero que resulta que a unha serie de mozos coruñeses que empezaron isto alá polo 87, chegáronselles a cumprir. Nalgún momento houbo alguén que nos espertou levándonos de golpe á crúa realidade. Pero como a ilusión e as ganas moven montañas volvemos quedarnos durmidos, esta vez sen que ninguén nos espertase de golpe. De feito levamos soñando moitos anos. Soñando que ou Depor volve a estar outra vez ahi arriba, onde merece estar.
Agora alguén quere espertarnos dunha forma máis brusca, pero estámolo vendo chegar e prepararémonos para iso. Para derrotar ao equipo antes terán que pasar por riba de nós e coloca-a bandeira do seu triunfo na Torre de Marathon, esa torre que nos cobre as costas partido tras partido. Non ou terán fácil. Para iso precisamos que todos nos mentalicemos dá situación que estamos a pasar e que nos deamos conta de que ou Depor agradecerá ata a mais pequena mostra de ánimo.
Non debemos permitir volver a vai-o nome do noso glorioso equipo nos derradeiros postos dá clasificación. Cada un de nós ten que dar todo ou seu apoio e recordarlle ao colega do seu carón que se estamos aquí é para algo, non para pasa-os 90 minutos de pé sen inmutarse e só abri-a boca para cantar gol. Dá igual que vaiamos perdendo, empatando ou gañando. Temos que ser fortes e non ceder nin un só instante, e como dei a canción: “e caer, caemos con honra”, coa cabeza alta e apoiando a nosa camiseta. Non a deixaremos soa nestes malos momentos, nin deixaremos que ninguén búrlese dela.
Se ao equipo fáltalle gol, nós podemos darllo, rematar ese balón que esta a piques de entrar, porque por moito que digan algúns, a presión dá afección é molesta para ou rival, pero ou que é mais importante, motiva aos nosos e vos contaxia coa nosa ilusión e as nosas ganas.
Seguramente ou Domingo Riazor non presentará unha dás súas mellores entradas, pero vos que alí estaremos marcarémo-o gol que ou noso equipo precisa. Daremos unha mostra de fidelidade ás nosas cores e atoparémo-o camiño que nos leve de novo cara ao triunfo.
A pelota témola nós, empezamos sacando e non somos 11, somos miles de persoas co corazón en Branco e Azul. Forza Depor hostia!!!
Sempre Co Depor... So Unha Forza... Sempre en Loita.
Riazor * Blues.
