Falece na Coruña Roberto Veira, ex Conselleiro do Deportivo

ENTREVISTA

Ano 1988. Situación caótica, o Dépor morre . A Coruña e os socios buscan solucións. Ante a presión popular, nove homes deciden tomar as rendas do club e cambiar o irremediable. Son tachados de ilusos, tolos, etc. Un sector da prensa local se parte de risa... e comezan as apostas: ¿canto durarán?
Hai quen non se ri: sabe como llas gasta o candidato e fai todo o posible para que non logre o seu fin.
Ano 2003. A realidade supera á ficción.
RCD quere render unha pequena homenaxe a cada unha das persoas da xunta directiva que fixeron posible este soño.

Hai imaxes, momentos, anécdotas, mesmo silencios, que todo xornalista debe manexar para atrapar a alma dun personaxe. Con Roberto Veira non fai falta, basta con mirarlle a contraluz. A maior parte das ocasións chega á sede do Deportivo escoltado polo seu vozarrón, entra na oficina como un vendaval e enche a estancia cunha broma ou unha gargallada.
A vida pública de Veira virou sobre dous eixos claramente definidos: a banca e o fútbol modesto. En 1951 xa era directivo do Español, xunto ao inefable Pepe Guillín, antes mesmo de que Augusto César Lendoiro, procedente do Ural, tomase a substitución de José González Dopeso e Antonio Fernández na presidencia. Roberto Veira Piñeiro (A Coruña, 1934) gasta fama de darlle boa sorte ao Deportivo nos desprazamentos e aínda sorrí cando rememora a súa gran paixón:

o baile tradicional galego. O conselleiro admite que foi mellor bailarín que futbolista e se hai unha peza que lle vén ao xeito, ou ao bigote, esa é a Muiñeira de Chantada. Pola súa forza e expresividade.
RCD: Nos bos tempos do fútbol local, dicíase que o Español era o Real Madrid dos modestos, ¿que había de certo?
RV: Poida que non acumulásemos tantos títulos, pero si máis categoría, je, je. Recordo que nun partido contra o Imperátor, no vello campo de La Granja, chegaron a confundirnos cun equipo de Acción Católica. A verdade é que non puiden conter a risa. Pero si, o Español acudía impecable aos seus compromisos nuns tempos que non se caracterizaban pola abundancia. Cando tocaba o saúdo entre capitáns, mesmo se dicía que o noso cheiraba a colonia.

“ Poida que gañar o campionato de Liga fose o máximo como integrante da entidade, pero se falamos de sentimentos persoais quedo co día do ascenso a Primeira División ante o Murcia. Aquilo téñoo moi na cabeza. Foi como acabar cun mal soño e espertarme na máis pura felicidade ”

RCD: ¿Como entrou na directiva do Real Club Deportivo?
RV: Acababa de casarme coa miña segunda muller, cando me telefonou Augusto César Lendoiro. Foi no 87 e coincidiu que me atopaba en Alacante. Cando colguei o teléfono, a miña esposa preguntoume: ‘¿Quen chamou?'. Eu respondinlle: ‘Augusto'. Entón botouse as mans á cabeza, como dicindo... ‘de aquí en diante non vouche a ver nin en pintura'. Teño gravado na memoria as nosas charlas, aparcados en Juana de Veiga, cando eu levaba en coche a Augusto ata a súa casa, e dábannos as dúas, o tres e o catro..., como di a canción. ¿Como esquecer aquelas memorables madrugadas de cháchara?
RCD: Vostede asumiu a política de fichaxes, ¿que operación destacaría?
RV: A viaxe a Bulgaria para fichar a Kiriakov. O presidente Lendoiro dixérame que non informase a ninguén da misión, nin sequera á miña muller. Cando cheguei á capital búlgara, non puiden reprimirme e chameina. Recordo que fun moi parco en palabras: só lle dixen ‘estou en Sofia, estou ben' e colguei. Foi surrealista. Naquela época, os países do Leste abrazáronse ao capitalismo como a unha táboa de salvación e iso, nalgún caso, traduciuse nunha procura de enriquecemento fácil. Había que ter coidado para non caer nos seus amaños. De feito, cando os búlgaros devolvéronnos a visita, recoñeceron que trataran cun enviado do Deportivo leal ao Deportivo.
RCD: ¿Cal foi o momento máis feliz vivido por Roberto Veira no club branquiazul?
RV: Poida que gañar o campionato de Liga fose o máximo como integrante dunha entidade, pero se falamos de sentimentos persoais quedo co día do ascenso ante o Murcia. Aquilo téñoo moi na cabeza. Foi como acabar cun mal soño e espertarche na máis pura felicidade.

“A fichaxe de Kiriakov foi surrealista”

RCD: ¿E o máis triste?
RV: Cando Djukic fallou o penalti. Volvinme tolo: saín do palco e empecei a patear as cadeiras. Na miña opinión, debeu tiralo Bebeto. Pouco despois, en Sevilla, antes de gañar a Copa, quixen saber a verdade. Así que me acheguei ao grupo que formaban Fran, Bebeto, Donato e Djukic. Estaba estipulado que lanzarían Donato, Djukic e Bebeto. O brasileiro confesoume que estaba seguro de que o marcaría, pero que el non lle quitaba o balón das mans a un compañeiro e máis se a orde de lanzar procedía do adestrador. Tampouco me gustou o desplante que Arsenio lle fixo ao presidente Lendoiro en Riazor, durante a celebración da Copa do Rei do 95.
RCD: ¿E o máis crítico?
RV: Na campaña 97/98, despois de que o Barcelona levase a Rivaldo, xusto na etapa de José Manuel Curral como substituto do brasileiro Carlos Alberto Silva. Entón fun co Deportivo a Mallorca e fixen unhas declaracións críticas sobre a dirección técnica do equipo. Estas tiveron unha ampla difusión nos medios de comunicación, así que ao día seguinte acudín á sede do club para dicirlle ao presidente que estaba disposto a marcharme. A resposta de Lendoiro foi contundente: “¡Déixache de coñas, Roberto!”

Arriba, Roberto Veira, o seu sobriño e Toshack. O consello emula aos mosqueteiros na segunda imaxe. Séguelle unha simpática instantánea de Veira e o conselleiro Jesús Rebollo en Noruega, a fotografía do seu catro fillos e un dos seus netos.

RCD: ¿Con que xogador queda?
RV: Como persoa, Mauro Silva. De Bebeto, aínda que tiña actitudes infantís, tamén teño un grato recordo. Con Djukic e Fran sempre mantiven unha excelente relación.
RCD: E como futbolista.
RV: Bebeto. A súa contratación e a de Mauro Silva esultó decisiva para crear un gran Deportivo. Con Mauro e Bebeto comezou a lenda do Superdédor. Eu lía moito os xornais de Brasil e este home, Bebeto, xa facía goles como churros no seu país.
RCD: Elixa un adestrador.
RV: Pepe Guillín, no fútbol modesto, era sinónimo de tranquilidade. Nacemos no mesmo barrio, eu na rúa do Progreso e el en Independencia. Levamos xuntos toda a vida, primeiro no Español e despois no Deportivo. Recordo que a súa nai lavaba a roupa do Español e que el andaba dun lado para outro coa xente da Federación. Pepe é, foi e será unha figura.
RCD: Un técnico profesional.
RV: John Toshack. Non tivo sorte na Coruña, quizá debido ao seu carácter, xa que non se lle discutiu o seu maxisterio. Hai que dicir que foi un señor cando se marchou, cobrando o que lle correspondía ata o momento da súa saída. Tecnicamente foi o mellor, un gran estratego. Eu ríame moito con el: é un tipo con moita coña. Un día fun a reprenderlle porque se queixou publicamente da idade media do equipo, personalizando a crítica en Donato. Entón soltoume: “Pero Roberto, parece mentira, todo o mundo sabe que en Brasil empezan a contar os anos a partir da primeira comuñón”.
RCD: ¿Xogou ao fútbol?
RV: Non pasei da famosa Escola de Scopelli. Empecei a traballar aos 15 anos e, por conseguinte, non puiden dedicarlle todo o que me gustou a darlle patadas ao balón. Recordo que na Escola tocoume marcar a Luís Suárez, un grande do fútbol. Aí me dí conta de que non chegaría lonxe.
RCD: ¿Fútbol de antes ou de agora?
RV: O antigo, pola súa espectacularidade e os seus goles. Era moeda habitual ver xogadas que che levantasen do asento e con Amancio no campo aínda máis.
RCD: ¿Como ve o futuro do Dépor?
RV: Sen problemas mentres continúe Lendoiro. O Deportivo está a piques de cumprir cen anos: ¿houbo unha época mellor que a actual? Figuramos entre o catro mellores de España e entre o dez mellores do mundo.