A miña palabra agradecida hónrase máis agora ou ter a representación dúas que me acompañan, vos que recibimos do Goberno de Galicia un poderoso estímulo para seguir cada día espallando pola rosa dous ventos a mensaxe de calidade, de constancia, de solidariedade tolerante que sempre caracterizou a este pobo non crepúsculo céltico. Velaí pois vos fundamentos de educación na liberdade que "é ou pan do espírito humano", como diría ou galego europeísta Don Salvador de Madariaga. E "a democracia non pasa de ser un sistema de regras para salvagardar a liberdade", entre todos, dende as casas, as parroquias, as bisbarras, cos que están e vos que veñen... entre vos diferentes universos dentro do universo. Sábeo ben esta Fisterra do Lanuxe mundo que creou e afortalou vos camiños de Europa, Galicia, con xente curtida nas aventuras e desventuras do camiño, non traballo, endurecida coma a madeira de buxo, dicía Camilo José Cela. Xente capaz de abrir portos e camiños guiados polas estrelas, simbolizados na cuncha, vos que converxen e diverxen nun sartego de esperanza.
Agradecemos cada día ou milagre dá vida, dá amizade, de gozar dunha terra co tesouro dá súa variedade e calidade en tódalas ordes, a que animou unha moi longa e brillante historia, aínda non de todo coñecida por pecharse en esperpentizadas barreiras de tópicos ou de enloitadas "negras sombras" ... e a pesar de todo aínda lestes nosos confíns seguen tendo a irresistible e máxica forza sedutora... A confianza en nós mesmos é esoutra pedra angular dúas acertos e do futuro.
Agradecidos por compartir un tempo de fondos adiantos, marcados polo poder dá comunicación. Encontro tolerante na maxia dá palabra e dá lei, do sentido común, que en ocasións non labirinto dúas arrevesamentos faise menos común, como sempre lembra ou noso querido presidente don Manuel Fraga.
País este ou noso, ben experimentado, sempre de portas abertas, noutrora saída de emigrantes, curtida na andaina dúas camiños... para nesa universidade dá vida, vivir agora ou reverso e complemento dá moeda, ou reto dá inmigración. A todo teremos pois sabio remedio recollido nunha ben sólida tradición, vinculando as ansias de imaxinación e creación que caracterizan vos pobos sempiternamente mozos e como non, sumando igualmente as enriquecedoras relacións cun mundo que mostra máis ca nunca a súa grandeza e tamén as súas miserias.
Esta relucente medalla, que tanta significación ten para avivar ou espírito e enriquecer as ilusións, fai medrar ou noso compromiso cotián. Procuraremos sempre estar á altura dá xenerosidade de Galicia. Entendo que na nosa tarefa en cada un dous eidos do progreso non debe faltar a vella sinal dá solidariedade, á que, como un guieiro, nos leva a tradición e ou espírito innovador, sen perder a conciencia dás orixes, sen caer nas distancias dá arrogancia e vos triunfalismos, sen deixar de ser nós mesmos. Algo que entendemos resúmese neste Día de Galicia, en definitiva, Día de Encontro, como ou máis grande estadio que igualmente abrangue en irmandade, ideoloxías, razas, procedencias, condicións, culturas, éticas, estéticas, sentimentos diferentes de triunfos... vos que, como vos fracasos, deben ser solidariamente de todos e do noso tempo. Pero cada un de nós igual que vos deportistas diante dun reto oun dun encontro dando todo, para ser recoñecidos pola individualidade, diferentes pero sempre unidos. Detrás e diante dás metas sempre hai outras metas, sabendo que nese círculo despois de todo ou Calvario sempre hai unha Pascua Florida.
Medalla pois para compartir e unir, para seguir ese "Camiño adiante" que poetizaría don Ramón Cabanillas.
Novamente grazas, Señor Presidente, señores conselleiros. Grazas a todos en nome de todos. Grazas a toda Galicia.
Discurso de Augusto César Lendoiro, presidente do Real Club Deportivo da Coruña, non acto de entrega dás Medallas de Galicia 2002 en representación de todos galardoar.
Santiago, 25 de xullo de 2002
