Con todo, neste catro lustros nos que o Deportivo, de escapar do descenso á Segunda División B chegou a pisar o olimpo futbolístico nacional conseguindo o tres títulos oficiais en disputa, Liga, Copa do Rei (por duplicado) e Supercopa de España (por triplicado), existe un denominador común do que se queixan con amargura os seus dirixentes, a nula complicidade das autoridades públicas, que se apuntan á foto do éxito pero que escapan de apoiar un proxecto non con diñeiro senón con xestións que llo faciliten. Parece ser que a irrupción do Presidente branquiazul na política poucos meses antes de facerse cargo do club fichado por unha opción séguelle pasando factura tantos anos despois e tras abandonar esa faceta. Agora, a cuestión é que cobra o un por cento do orzamento que, por certo, cada ano, desde que o equipo chegou á semifinal europea, mingua un dez por cento para adecualo a unha realidade palpable. Pola contra, estes días vemos como proxectos feitos no aire son subvencionados, o que está ben ou mal, segundo opinións, pero o concreto sobre o feito é reinvindicar unha igualdade de trato para todos. En canto á liga que se aveciña, a normalidade é situarse entre a novena posición lograda na última campaña e o duodécimo posto, por baixo diso sería retroceder no hábitat natural que lle corresponde por entidade, cidade e recursos, e quedar oitavo ou máis arriba sería un éxito. Europa sen eliminatorias estivais é posible, pero dependerá das lesións e outras circunstancias. Menos mal que os afeccionados comprenden que o primeiro lustro do século foi excepcional. Agora queda sufrir, é o que toca
