O persoal ao completo, incluídos Donato e Manuel Pablo, recuperándose das súas lesións, as súas familias, o corpo técnico e directivos agardaban en Madrid o comezo da gran Final da Copa de S.M. o Rei nas horas previas ao choque.
A marea de afeccionados branquiazuis ía chegando á capital. Os deportivistas viaxaron desde a madrugada en autobuses e coches particulares desde A Coruña e ata o comezo do encontro o goteo de afeccionados branquiazuis foi constante, superando a cifra de 20.000 no Estadio madrileño.
O colexiado do encontro, Manuel Enrique Mejuto González, acompañado nas bandas por Martínez Samaniego e Martín Neto.
Ao longo da xornada de hoxe iremos lembrando algunhas das cousas que se publicaron hai un ano, antes e despois da vitoria, fotos, declaracións...
Empezamos con Alfredo Relaño, que o día 6 de marzo de 2002 publicaba nas
É un fenomenal contraste. Dun lado, un equipo concibido como unha agregación de talentos, que han ido aos poucos limando as súas diferenzas ata alumar esa especie de milagre ecolóxico do que brota o fútbol; pero un fútbol sen debuxo definido, sen simetría, que desafía o tacticismo. Do outro, un grupo harmónico, estruturado ao redor da segura xeometría do catro-dous-tresuno, unha armazón sólida no que poden entrar e saír xogadores sen que apenas se altere o rendemento do grupo. Dúas fórmulas, dúas maneiras de estar no fútbol. Válidas as dúas. Pero distintas.
Como distintas son as historias de ambos. O Madrid cumpre cen anos, nos que fixo lenda. O Depor ándalle preto, porque vai polos 96, pero case lle podemos ver como un equipo novo porque fai once anos viviu algo así como unha refundación. Foi con ocasión do seu último ascenso, despois dun período en Segunda anormalmente longo no seu costume. Pero desde ese regreso decidiu quedar para sempre, e ademais na planta de arriba. Agora é un igual co Madrid e o BarQa. Gaña títulos e pisa forte en Europa.
E logo, a Copa, primeira peza do triplete ao que ambos aspiran. Para o Madrid, o compromiso indisimulable coa súa historia, co seu día. Para o Depor, a desvantaxe de xogar en campo contrario, pero a ilusión de provocar un Maracanazo que calquera envexaría. O Depor xa sabe que ao Madrid hai que atacarlle, que esperarlle é o peor. O Madrid non sabe máis que atacar. É fútbol a gañar ou gañar, sen puntos, sen adiamentos. Con todo o sabor clásico e todas as vantaxes do momento brillante que vivimos. Unha marabilla.
JJSantos, tamén nas, dicía horas antes do partido
Coñezo desde hai anos a Lendoiro e, aínda que disimule, non lle chega a camisa ao pescozo. Hai tempo que descubrín tamén ao outro Florentino e, a pesar de que a apertada axenda tenlle preso nas últimas vinte e catro horas, vive sen vivir nel.
É a maxia do fútbol, o poder dun partido especial, a paixón por un deporte que non ten antídoto posible. E o mellor para os que gozamos desde nenos con el é que estamos como cando nos chegaban os Reyes en Nadal. Contentos, eufóricos, contando as horas para que comece o partido.
Dixérono os admiradores de Maradona no seu día, os que veneraban ao Maradona cordo e centrado, ao Maradona idolatrado: "Hoxe é domingo porque xoga Maradona". Pois iso, hoxe é domingo porque xogan os mellores equipos de Europa que son de aquí, nosos, e coa solvencia suficiente para facernos gozar.
Engurrarase Irureta no gran día? Non creo. Todo o contrario. Protexer o centro do campo con Mauro Silva e Duscher ou Sergio é garantía de liberdade para Valerón, Fran e Tristán.
A seguridade que ofrecen Molina, Naybet ou Scaloni en defensa é unha proba definitiva para o instinto mortal do Madrid en ataque. Si, é como unha partida de xadrez pero ao grande. Con peóns de mil millóns, alfiles de cinco mil e raíñas de dez mil. Así é.
Que lembras ti dese día?
