O DÉPOR REGRESA A PRIMEIRA DIVISIÓN

EN PRIMEIRA, EN SEGUNDA OU EN TERCEIRA

A frase quedou instalada na linguaxe do deportivismo como algo máis ca unha consigna. Un xeito de lembrar que o lugar cambiaba, pero o vínculo non.Porque durante estes anos o Dépor transitou por escenarios moi distintos aos que habitara durante tanto tempo. Cambiaron os contextos, os rivais, as rutinas. Pero non cambiou o esencial: a maneira en que a súa xente o seguiu acompañando.O equipo avanzou por distintas etapas, pero sempre cunha mesma constante ao redor.

Mantívose en Riazor, que seguiu sendo un punto de encontro constante independentemente da categoría. Mantívose en cada desprazamento, en cada fin de semana repetido, en cada xesto que confirmaba que a identidade non dependía do escenario. E mantívose, sobre todo, na maneira de acompañar.Porque ser do Dépor estes anos non foi unha cuestión de nostalxia, senón de continuidade. De estar mesmo cando non era doado explicar o momento. De seguir.

PAIXÓN QUE SE HERDA

O deportivismo non se entende nunha soa xeración.Houbo quen medrou sen ver o equipo no seu lugar habitual, aprendendo a querelo desde outra realidade. Houbo quen o lembraba e o reencontrou nun contexto distinto. E houbo quen, simplemente, o herdou, como se herdan as cousas máis importantes.Todos compartiron o mesmo: a forma de sentir ao Dépor.Unha paixón que non depende nin do momento nin do resultado, nin do escenario. Que se transmite, se aprende e se sostén co tempo.

O REGRESO

O Dépor volve a primeira.E faino despois dun camiño longo, sostido por algo que non aparece en ningunha clasificación: a continuidade da súa xente.Non é só un ascenso. É a confirmación dun vínculo que nunca se rompeu.O equipo regresa ao lugar onde a historia o recoñece.E faino acompañado.Como sempre.